Dierenrijk

Ik weet nog dat mijn dochter altijd zei, mam ik vind je lief.

Dat kwam niet alleen omdat ze mij lief vond, haar woordenschat bleek achteraf niet voldoende.

Ze klaagde al anderhalf jaar over stampende geluiden in haar hoofd.

Ik vroeg haar, waar kan je dat mee vergelijken,?

Nou met dinosaurussen zei ze.

In die tijd was er een fascinatie en liefdesverhouding met dinosaurussen.

Waarbij het ene meisje poppen vroeg voor sinterklaas, wilde zij de T- rex.

Hahaha geweldig.

Na een aantal keer naar de dokter te zijn gegaan, werden we ook meerdere malen naar huis gestuurd.

Er was niets alleen wat verkouden zei de arts.

Tot ik werd aangesproken door haar juf, ze vind iedereen lief, niet dat daar iets mis mee is, nee ze was juist heel liefdevol.

Ze zei het omdat het belangrijk was voor haar ontwikkeling.

Je dochter is een bijzonder meisje zei ze, ze leefde met de kinderen mee, en was gevoelig.

En ze had een bijzondere band met dieren.

Vaak gaan ze op pad, buiten spelen op het schoolplein, en je dochter is dan te vinden bij de bloemetjes en de bijtjes.

Ik weet het zei ik.

Ik heb ook een speciaal huisdier, deze heeft ze meegenomen, een kikker, genaamd mister frog.

De connectie met mensen had ze niet echt, ze had haar dierenrijk. Ze leek ze te begrijpen.

Je dochter heeft een achterstand van anderhalf jaar, wat betreft haar spraak zei haar juf.

Daar stond ik dan, waarom heb ik dat niet echt opgemerkt?

Nu moest ik er werk van maken.

En dat deed ik.

Naar de arts en na aandringen werd ze nagekeken in het ziekenhuis.

Haar neusamandelen daar lag het aan.